 ويديو کليپ فقط از شمال ايران شغال، هلوی من پخته؟ يک بمب ساعتی تو دستم هست معجزات بازار ، آش خورها و سد البرز آرسـن مينـاسـيان ، مســيــح گـيــلان مدال طلای ربوده شده ی من ساحل نشينان در جستجوی ميهن حزب جنگل و حقه های سياسی نون که پلو نميشه زندان رشت يا کويت ؟ ای عشقييه بيچاره اراده برای تغيير کهنه گيله دختر زادروز يک حماسه آشورپور هم رفت با گلچين گيلانی دوباره کودک می شويم بوی گوش ماهی، کرم خاکی و آدم ها بانو و آمله شاهنامه و ديوان (گُردان) مازندران مهرگان و مهرپرستی مرثيه برای بره های معصوم خاطر پردرد کوهستان احسان الله خان و واژگونه نمايان ما آريايی نيستيم نه برديا دروغين بود و نه انوشيروان دادگر يک جوک رشتی بگم؟ سوسن تسليمی آيا خزر می ميرد؟ ببر مازندران |
بعداز درج قصه نرگس ماشل (خاله نرگس) به گيلکی و با ترجمه فارسی در سايت شماليها خواننده ای در يادداشتی نوشت : « اين نوشته به فارسی نزديکتر است تا به گيلکی اصيل و واقعی ». نمی دانم منظور اين همولايتی از گيلکی اصيل و واقعی کدام هست و ملاک اصالت گيلکی چيست. آيا مثلا آن گويشی که بيشتر از همه مورد استفاده است اصيل است يا گويش مردم مرکز استان يعنی رشت ، يا آن گويشی که کمتر ازبقيه متاثر از زبانهای ديگر مثل فارسي، ترکی يا عربی بوده و به آن زبانی که در قرون قديمتر در گيلان صحبت ميشد نزديکتر است؟ معمولا اين آخری را ملاک اصالت ميدانند. گرچه اصيل بودن به اين معنا هميشه مثبت نبوده و گاه با عقب ماندگی و توسعه نيافتگی مترادف می باشد. . مثل زبان ساکنان فلان روستا در آفريقا يا آمازون که فقط ساکنان همان روستا آنرا می فهمند و از امکان ارتباط با ديگران محرومند. همانطور هم اگر تحول زبان به زور شمشير و يا محروم کردن مردم از آموزش زبان مادری و اجبار در استفاده از کلمات غير بومی و وارد کردن تصنعی کلمات غريبه انجام گيرد تحولی منفی است. پس دوست گرامی اصيل بودن يا نبودن مفاهيمی نسبی هستند و هميشه بار مثبت ندارند. از من يا هرکس ديگر انتظار نداشته باشيد که به آن گيلکی بنويسيم که گيلکی ما نيست. اگر هم نوشتم شک دارم اکثريت گيلکان متوجه منظورم خواهند شد که اتک = نرده، کاتک = جوجه مرغ چندماهه، لوی = ديگ، کُلاس = نان خانگي، آسوره = اشگ، سرج = قره قروت، منديل = نوعی روسری هست. بديهی است که اگر خواستم قصه ای بنويسم که در آن جوجه نقش داشته باشد حتما از کلمه «چونگه» استفاده خواهم کرد و نه «کيشکا» و در آنصورت مطمئنم که بسياری از گيلکان نميدانند چونگه يعنی چه.از ديگران هم توقع ندارم که بجای کيشکا بنويسند چونگه تا من متوجه بشوم. به گمان من اين ادعا که «گيلکی بيشتر زبانی محاوره ای است تا نوشتاری» دور از حقيقت نيست. برای مثال شک ندارم که شعرگونه زير را خيلی از گيلکان که بخوانند متوجه نخواهند شد. اما بسياری از آنان اگر آنرا بصورت ترانه يا شعر بشنوند متوجه می شوند. رشگن زليخا اَتکه بره بی دازيکه وگيت بی می سره به دبی منطور از اين يادداشت فقط اشاره به محدوديت های نوشتن به گيلکی بود، در اين زمينه تخصصی ندارم و شايد هم اشتباه ی کنم، اما اعتقادی هم به اين ندارم که درباره موضوعی که عمومی است و بسياری درگير آن هستند تنها متخصصين بايد به آن بپردازند، لذا به خودم حق اظهار نطر در اين مورد را می دهم و خوشحال ميشوم ديگران هم به آن بپردازند. ***** مقالات مرتبط: فارسی شکره نرگس ماشل رضا اشکوری
|