با خواندن سرنوشت آن
عزيز و همچنين داستان
ناوران ، حاصل آن شعر کوتاه گيلکی شد که به تمام شماليها تقديم ميکنم.
- با احترام ورتوان
تی ره کی خانه بدوش بی
وطــن تــی ره وطــن نـوبــو
او روز کی خانه بـدوش بی
هيزار تا ديل خوشــی مره
چی ره تو خاموش بــــی ؟
تی سر نامو فرود
تی زانو نوبوسته خم
چی ره کی مثل ميرزا
تو هم مرد ميدان بی .
گيدي،
وطن کولشکن
اما کيشکاييم*
تو او سراده کيشکايه
بی کولشکن بی .
بدان کی تی ياد
نيشه امی خاطر،
تواَ می برار ،
اَ می هم زبانَ
تو گيلک بی .
ساسان ورتوان
* از شيون فومنی
ترجمه فارسی
برای تو که خانه بدوش بودی
وطن برايت وطن نبود
آنروز که خانه بدوش بودی
با هزاران دلخوشی
چرا تو خاموش بودی ؟
نه سر آوردی فرود
نه زانو خم ،
همانند ميرزا
مرد ميدان بودی.
گويند :
وطن مرغيست کرک
ما جوجه هايش،
تو آن جوجه رها شده
بی مرغ بودی.
بدان که يادت
نرود ز خاطر ما،
تو برادر ما
هم زبان ما
تو گيلک بودی .
ساسان ورتوان