رضا مقصدی


شهر ِ غمگين ِ بارانی ِ من

از تو دورم، من از تو چه دورم
شهر ِ غمگين ِ بارانی ِ من !


گرچه، ای همنشين ِ هميشه !
واژگان ِ درختان ِ سيبت
در کنار ِ انار ِ دلم نيست
مثل ِ لبخنده ی يک شقايق
عاشق ِ لحظه های صبورم .


با دل از رمز وُ راز ِ تو گفتم
با تو در کوچه باغت شکفتم
يک صدا، يک صدای صميمی
از غزلواژه های تو گفته ست .
با بُلندای ِ آواز هايش
جان ِ ما را به دريا سپرده ست .


پيک وُ پيغام ِ« چمخاله*» يی تو !
آتش ِ هر نی وُ ناله يی تو !
تو مني، من تو ام تلخ وُ غمگين .


روی گلدان ِ ايوان ِ جانت
يادگار ِ دل ِ ما نوشته ست .
دست ِ شوريده ی سبز ِ نقاش
آهِ ما را چه آبي، کشيده ست .


اين همان، آبی ِ عاشقان است .
رنگ ِ آهنگ ِ زيبای جان است .


شهر ِ من ! شهر ِ رنج وُ برنجم !
يک صدا، يک صدای صميمی
درشب ِ شوم ِ دنباله دارت
از بُلندای ِ مِهرش فروريخت .
تا که با جان ِ باران، نشيند
با صدای «ندا » يش در آميخت .


اين صدا همصدای غزل بود
با من وُ آرزو های من زيست .
کيست اينک نداند، نخوانَد :
اين صدا از برای غزل بود .


شهر ِ غمگين ِ بارانی ِ من !
اين تو وُ اين غزلخوانی ِ من .


*چمخاله، بندری خيال انگيز
در کنار لنگرود .
کُلن . خرداد، 89
Reza.maghsadi@gmx.de
www.Rezamaghsadi.blogfa.com