http://www.shomaliha.com

سوادکوه مهندس قاسم جند سوادکوه ميعادگاه عظمت خداوند است و نماد زنده ی زيبايی های طبيعی و خداوند از هر آنچه آفريده ، اثری از آن در اين مکان بر جای گذاشته است . سرزمينی پر از گياه و صخره و آبشار و اندکی پر رمز و راز ، چرا که هر اندازه در دل آن جستجو کنی ، خود را بيشتر غرق توانمندی های خداوند خواهی ديد و زبان به ستايش آن باز می گردد . سوادکوه سرزمينی است همسال با تاريخ ، با سرگذشتی پر فراز و نشيب که آثار هزاران ساله زندگی انسانی را در کنار برترين و بهترين نشانه های تمدن و فرهنگ ايران زمين چون امانتی ديرين در سينه خود جای داده است . نمونه آن (( برج لاجيم )) است که ساليان سال بسان مادری رنج ديده و به عنوان حريم خاک مقدس ايران ، نظاره گر ، مناظر ه شهامت و قدرت طلبی بوده است و شاهد راستين مبارزه دلاوران وطن پرستی بوده که با نام کلاه سرخ پوشان ، فرزندان پاک سرشت ايران بوده و هستند . سوادکوه در دوران مختلف تاريخ ، محدوده ثابتی نداشته و مرزهای آن در اثر عوامل طبيعی ، اقتصادی و سياسی تغيير يافته است . يافته های باستان شناسی بهمراه اسناد و نوشته های تاريخی حاکی از آن است که سوادکوه از نواحی کهن طبرستان و ايران بوده و انسجام بافت اجتماعی و فرهنگی آن در دوران اساطيری ايران ريشه دارد . در روايات شاهنامه فردوسی و اوستا ، کتاب دينی پيروان آئين زرتشت آمده است که سوادکوه در گذشته محل زندگی انسان های متمدنی بوده که آئين ديو سنائی داشته و با اشو زرتشت دشمنی می ورزيدند .

برج لاجيم

واژه هائی نظير ديوا ، دی ، دوآزرک و دا که اکنون نيز در زبان بوميان اين نواحی رايج می باشد ، از آن روزگاران به يادگار مانده است . نشانه هايی نيز از آئين ميترائيسم و مهر پرستی در قرون اوليه ميلادی و اواسط حکومت پادشاهان ساسانی ، در اين ناحيه وجود داشت .
در زمان يزدگرد سوم آخرين پادشاه ساسانی ، حکومت سرزمين سوادکوه به ولاش واگذار و لقب فرشواد جر شاه به او اعطا گرديد . ساکنين اين ناحيه بدليل وضعيت طبيعی منطقه در بدو ورود سپاهيان مسلمان به ايران ، ساليان متمادی با آنها و عوامل خلفای اموی مبارزه کرده و حتی تا قرن چهارم هجری بزبان پهلوی سخن مي‌‌گفته و با خط پهلوی کتابت مي‌‌کرده اند. کتيبه‌ای نيز به خط پهلوی ساسانی در بنای باستانی برج لاجيم بر جای مانده مربوط به قرن پنجم هجری قمری است . در تحولات اجتماعی و تاريخی بعد از قرن پنجم تا اواخر قرن سيزدهم هجری قمری نيز همواره نام سوادکوه به‌عنوان منطقه‌ای امن و محفوظ مطرح بوده است. بهمين دليل بافت فرهنگي، اجتماعی و تمدن غنی و باستانی اين منطقه طی فراز و نشيبهای تاريخ دچار آسيب کمتری شده است.

سوادکوه يکی از درواز های ورودی به سرزمين سرسبز مازندران است . بعد از گذشتن از شهر فيروزکوه که در مسير تهران - شمال قرار دارد غالباً با تغيير ناگهانی وضعيت هوا مواجه می شويم که از دور به صورت ابر و به تدريج به مه غليظی خود را نشان می دهد . اينجا شروع سوادکوه و شروع گردنه معروف گدوک است . هر آن کس که بخواهد سری به اين ديار بزند ، کوه استوار و گردنه با شکوه گدوک به پيشباز او می آيد .گردنه گدوک که به علت طولانی بودن و داشتن دره های عميق و بخاطر زيبايی اش يکی از معروف ترين گردنه های ايران است ، در بيشتر سال مه غليظی آن را در آغوش گرفته و در فصل زمستان به صورت مداوم برفی يا يخبندان است که در طول مسير از تونل های بسيار زيادی که اکثراً طولانی نيز هستند برخوردار می باشد که با زحمت های زيادی در گذشته ساخته شده و هم اکنون با وجود اينکه مدت بسيار زيادی از ساخت آن می گذرد ، هنوز يکی از از مسير های امن برای مسافرت به شمال مخصوصاً در فصل زمستان به شمار می رود . بعد از طی مسير کوهستانی اولين تپه ها و کوه های جنگلی که در جلوی ديده مان ظاهر می گردد و کم کم به مرکز سوادکوه يعنی شهر پل سفيد می رسيم . يکی از معروف ترين و پربيننده ترين مراکز تفريحی پل سفيد درياچه زيبا و چشم نواز (( شورمست )) است .
آنچه که خوانديد کوتاه شده مقاله اي است به قلم مهندس قاسم جند