با تشکر از آقای فريدون نورمحمدی و دیگر گیلونن که فرهنگ و زبون گیلون ره زحمت کشنن. مو خوندن گیلکه ره موشکل دَرم و فکر نوکونم که موشکل مو فقط تمرین نگودن باشه. چون تی ای مقاله ره راحت بخوندم. ولی بعضی متنونه که به یه لهجه دیگه نوشته بوبه اصلن نتونم بخونم. مثلا مو اگر بخام به می لهجه که مال شرقترین روستاهای گیلونه بنویسم بعضی آواها ره اصلا ندونم با چه حرفی بنویسم. مثل پول که بعداز حرف «پ» آوایی هنه که شبیه آوای بین حرف «د» و «و» در «مادام دو بوار» فرانسوی هیسه
در همین رابطه بحثی با آقای حسین امین پور دَشتم که توجه شومو ره به اون جلب کونم و اونه تونین در آدرس زیر بخونین. البته اگه وقت و حوصله دَشتبین http://www.shomaliha.com/zaban2.html
ضمنن بوگم که این می اولین نوشته به گیلکی هیسه و مو بچه یکی از آخرین آبادیهای شرق گیلون هیسم. گرچه می شناسنامه مازندرونی هیسه
سلام
دیدم نوشته گیلانی است گفتم بهترین جا برای سئوال من هست
من یک وبلاگ دارم به اسم آنگولاس که به گفته پدر و مادرم به گیلکی یعنی چوبی که با آن آب را از چاه بالا می آورند. همان روزهای اول یک گیلانی که من عاشق همه شان هستم نوشت که آنگولاس گیلکی نیست. باز از مادرم پرسیدم گفت هست. اما احتیاطا به مامان بزرگم در ایران زنگ زدم و گفتم آنگولاس میگن گیلانی نیست. خیلی خندید و گفت هست پسر جان. از شما میپرسم آنگولاس گیلانی هست؟ متشکر خواهم شد وقتی جواب بدهید
سلام
خوشحالم که گیلک ها بدور از ناسیونابیسم و خودبزرگ بینی قومی و ملی برای زبان و فرهنگ خود میکوشند
مازیار عزیز
یکی از والدین من از شیرود هست. حرف بابا و مامان و مامان بزرگت درسته. اسم قشنگ آنگولاس را که روی وبلاگت گذاشتی همانطور که نوشتی یعنی: آنگولاس: چوب بلند و دوشاخه ای که در گیلان با آن ظرف آب را از چاه بالا می کشند
موفق باشی عزیز
سلام
میبخشید که خارج از موضوع مینویسم. لازم دیدم به سئوال مازیار عزیز پاسخ بدهم
در شرق گیلان از طرفهای رودسر تا غرب مازندران تا طرفهای متل قو یعنی رحیم آباد و بی بالان و واجارگاه و کلاچای و چابکسر و رامسر و کتالم و سعادت محله شیرود و چالکرود و خرم آباد و تنکابن و عباس آباد و نشتارود با صدها پارچه آبادی و شاید هم آنطرفتر که من نمیدانم مردمش گیلک هستند و به چوبی که با آن سطل آب را از چاه بالا میکشند میگویند آنگولاس و جاهایی هم میگویند انگولاس. ضمنا چوب دو شاخه دیگری هست که بنام ((دوخال)) با آن نمی توان چیزی مثل سطل را بالا کشید بلکه چوب چند متری هست که سرش شبیه چوب تیر کمان شبیه عدد هفت هست و با آن پرتقال، نارنگی و نارنج را میچینند. اینطوری که شاخه نازک پرتقال را درست جایی که میوه هست بین دو شاخه چوب یعنی توی هفت گذاشته و میچرخانند و بدینوسیله پرتقال کنده میشود. پس حق با مامان بزرگت هست و آنگولاس همانی هست که در وبلاگت نوشتی
البته در جاهای دیگر گیلان به آنگولاس میگویند کردخاله
خوجیر بنویشتی
Comment by ماهان — January 20, 2009 @ 4:12 pm
با تشکر از آقای فريدون نورمحمدی و دیگر گیلونن که فرهنگ و زبون گیلون ره زحمت کشنن. مو خوندن گیلکه ره موشکل دَرم و فکر نوکونم که موشکل مو فقط تمرین نگودن باشه. چون تی ای مقاله ره راحت بخوندم. ولی بعضی متنونه که به یه لهجه دیگه نوشته بوبه اصلن نتونم بخونم. مثلا مو اگر بخام به می لهجه که مال شرقترین روستاهای گیلونه بنویسم بعضی آواها ره اصلا ندونم با چه حرفی بنویسم. مثل پول که بعداز حرف «پ» آوایی هنه که شبیه آوای بین حرف «د» و «و» در «مادام دو بوار» فرانسوی هیسه
در همین رابطه بحثی با آقای حسین امین پور دَشتم که توجه شومو ره به اون جلب کونم و اونه تونین در آدرس زیر بخونین. البته اگه وقت و حوصله دَشتبین
http://www.shomaliha.com/zaban2.html
ضمنن بوگم که این می اولین نوشته به گیلکی هیسه و مو بچه یکی از آخرین آبادیهای شرق گیلون هیسم. گرچه می شناسنامه مازندرونی هیسه
Comment by گیلانک — January 23, 2009 @ 7:35 pm
سلام
دیدم نوشته گیلانی است گفتم بهترین جا برای سئوال من هست
من یک وبلاگ دارم به اسم آنگولاس که به گفته پدر و مادرم به گیلکی یعنی چوبی که با آن آب را از چاه بالا می آورند. همان روزهای اول یک گیلانی که من عاشق همه شان هستم نوشت که آنگولاس گیلکی نیست. باز از مادرم پرسیدم گفت هست. اما احتیاطا به مامان بزرگم در ایران زنگ زدم و گفتم آنگولاس میگن گیلانی نیست. خیلی خندید و گفت هست پسر جان. از شما میپرسم آنگولاس گیلانی هست؟ متشکر خواهم شد وقتی جواب بدهید
Comment by مازیار — January 23, 2009 @ 8:04 pm
سلام
خوشحالم که گیلک ها بدور از ناسیونابیسم و خودبزرگ بینی قومی و ملی برای زبان و فرهنگ خود میکوشند
مازیار عزیز
یکی از والدین من از شیرود هست. حرف بابا و مامان و مامان بزرگت درسته. اسم قشنگ آنگولاس را که روی وبلاگت گذاشتی همانطور که نوشتی یعنی: آنگولاس: چوب بلند و دوشاخه ای که در گیلان با آن ظرف آب را از چاه بالا می کشند
موفق باشی عزیز
Comment by خسرو — January 25, 2009 @ 2:11 pm
سلام
میبخشید که خارج از موضوع مینویسم. لازم دیدم به سئوال مازیار عزیز پاسخ بدهم
در شرق گیلان از طرفهای رودسر تا غرب مازندران تا طرفهای متل قو یعنی رحیم آباد و بی بالان و واجارگاه و کلاچای و چابکسر و رامسر و کتالم و سعادت محله شیرود و چالکرود و خرم آباد و تنکابن و عباس آباد و نشتارود با صدها پارچه آبادی و شاید هم آنطرفتر که من نمیدانم مردمش گیلک هستند و به چوبی که با آن سطل آب را از چاه بالا میکشند میگویند آنگولاس و جاهایی هم میگویند انگولاس. ضمنا چوب دو شاخه دیگری هست که بنام ((دوخال)) با آن نمی توان چیزی مثل سطل را بالا کشید بلکه چوب چند متری هست که سرش شبیه چوب تیر کمان شبیه عدد هفت هست و با آن پرتقال، نارنگی و نارنج را میچینند. اینطوری که شاخه نازک پرتقال را درست جایی که میوه هست بین دو شاخه چوب یعنی توی هفت گذاشته و میچرخانند و بدینوسیله پرتقال کنده میشود. پس حق با مامان بزرگت هست و آنگولاس همانی هست که در وبلاگت نوشتی
البته در جاهای دیگر گیلان به آنگولاس میگویند کردخاله
Comment by گیلانک — January 25, 2009 @ 8:06 pm
سلام گول برار جان - عالی بو . ته بلامه سر . مره یم ایته سر بزن . ته قوربان
Comment by گیله طنز — July 24, 2010 @ 8:17 pm